Parijs

Ook dit zinloos
vergoten bloed
duwt weer wiggen
in onze harten
laat mijn vrienden
woorden roepen
die ik weiger
te verstaan

we richten
haast slaafs
pijlen op de zwaksten
prediken
oog om oog
berechten blind per groep
stuk voor stuk
zonder uitzondering
of proces

ik zie alleen nog water
proef alleen nog
mijn eigen zout
pak mijn pen
als wapen
en verdedig alleen
liefde
tot mijn laatste zucht

Marco van der Bij, 14-11-2015

Bondage

De bonte verzameling verhalen
vastgelijmd
inlevingsvermogen aangelijnd
alsof je een avontuur bestelt
van een beknopte menukaart

onvoorwaardelijk nooit echt
uitgezocht
de ruzies die ik niet uitvocht
beknellen mijn luchtpijp
voelen als een bondage
waar je niet om hebt gevraagd
liefdevol om je polsen gevlochten
vol valse beloften
die je vloekend
probeert te weerstaan

zachtjes trilt de lucht na
wanneer de maan eindelijk
mijn klaagzang verstaat
en vele generaties
luidkeels passeren
is zelfs de bundel
uit de halflege zaklamp
nu te fel

mijn donkerste kanten
vind ik soms
stiekem
het allermooist

Selah Sue

Pinkpop was geweldig, vooral het optreden van Selah Sue maakte grote indruk, eigenlijk zou het woord "wauw" genoeg moeten zijn, maar ik kon het toch niet laten.....

Selah Sue

Ze kraakt me met haar lichaamstaal
fileert me
met haar stem

in deze hitte
kan ik mijn kippenvel 
niet bedwingen
verdrinken gezongen zinnen 
in mijn ritmische snikken
terwijl het vocht lang mijn neus druipt
totdat ik struikel
over mijn tong

de toverwoorden
“ik weet dat we gebroken stukken zijn”
breken ook mijn broer

verscholen
achter donker glas
tussen lijnen 
van hemels gezang
komt opgeslagen chaos
in bloeddoorlopen ogen
eindelijk in het gedrang
zij wiegt zachtjes 
met haar heupen
hij veegt zijn gezicht leeg

ik pink mijn eigen oorlog weg
hou hem
liefkozend vast

Marco van der Bij, 17-06-2015

Klankschaal

Klankschaal (essence 27)

Deze klankschaal
heb ik dapper
leeg moeten drinken
op deze frequentie
dieper gedoken
dan verwacht

in de kamers
van mijn hart
beland
waar toch
politiek wordt bedreven
het zeker weten
tegen mijn bloedbaan
in gejaagd

de stroming transponeert me
naar een vorig leven
terug naar stukken
die ik het meeste vrees
en allang had vermoord

het meerstemmig engelengezang
produceert
zonder medeleven
drammend
een macaber slotakkoord

in blinde paniek hap ik
naar spaarzame lucht
beseffend dat  ik zojuist woest
de liefde heb bedreven
met de dood

Marco van der Bij, 24-04-2015

Friesland

Voor mij opa Riemer

Friesland

In absolute windstilte

kwamen we aan

het dunne haar boven

de grote oren

en  woest witte bakkebaarden

stond alle kanten op

met grote kolenschoppen

duwde hij zichzelf van de bedrand

strompelde naar de wankelstoel

stommelde wat over kaas keren

en de dakpannenfabriek

onderweg rustten

de vergeelde vingers kort

op mijn schouders

schuurde de stoppelbaard vluchtig

over mijn kruin

hij keek, knikte

slurpte wat lauwe koffie

het meeste vanaf een schoteltje

de raspende tabakstem

maakte flauwe grapjes

mijn broers lachten hees

ik besloot

om als oudste niet te huilen

vlak voor de storm

vertrokken we

huiswaarts

en konden nooit meer

terug

Marco van der Bij, 27-03-2015

Gemis

Vanuit jouw stoel

klopt mijn hart

onder druk

ademt de avond anders

staan alle levenssappen

schijnbaar stil

ongedierte

vertoont andere patronen

bladeren van olijfbomen bewegen

tegendraads

drukken wolken in vreemde vormen

belemmeren de verspreiding

van hemellicht

als de wilde vuurtongen in de oven

langzaam overgaan

tot traag lispelen

van gloeiende lokwoorden

verwacht ik ieder moment

jouw uitgesproken commentaar

het blijft doodstil

jij passeerde hier slechts

de tijd

Marco van der Bij

Beter laat dan nooit

Onderstaand gedicht op een balkon in Italie geschreven in de nacht van 19 op 20 juli, al op verschillend plekken gepubliceerd, hier dan ook nog maar even...

Ik wist niet
dat je voorgoed weg zou gaan
dacht dat tijd en afstand
geen rol konden spelen

het vizier gericht
op het oosten
waar warmte ooit haar oorsprong vond
zonnestralen je liefdevol beroerden
de hemel binnen handbereik was

één druk op een onbekende knop
één genadeloze klap
toekomst stortte reddeloos ter aarde
waar de koude grond haar opslokte
duisternis haar jeugd claimde
haar vele namen bibberend
op een zwarte lijst werden gezet

het westen baadde in bloed
alle antwoorden bekend
maar verscholen in mistige politiek
ik kijk vragend omhoog

de sterren kleuren rood vannacht

Marco van der Bij
19-07-2014

station

Stadsgedicht 20

Station

Ik vertrek

uit deze hal

signalen fout gegeven

seinen verkeerd begrepen

deze roestige rails lopen uiteindelijk morsdood

hier zoeken mensen

onder hoogspanning

driftig naar richting

op het tikkend ritme van tijd

razen levens voorbij

het strakke schema stopt slechts

als het te laat is

doorbreekt de kadans van passerende treinen

verstoort de balans van onzichtbare lijnen

mijn glimlach vertraagt

gehaaste sporen

van leven op onbeschreven wegen

totdat de tocht me terugtrekt

naar de wachtende stad

ik ben van mij !

Marco van der Bij

Wijsheid

Met een simpele knik

wijst hij mij

mijn plek

gelig oogwit

verkent voorzichtig

zijn kansen

zwaar beladen bloedbeelden

bewogen decennia

lang stroomopwaarts

door dichtslibbende aderen

zachtjes leggen ze aan

schokken na in mijn schoot

ik stik

verdrink

in vaten vol verlies

die trots verankerd lagen

in pezige vezels

hij slikt

in driedelig hemelsblauw

glimlacht hij diep zielsverdriet

weer veilig naar binnen

Marco van der Bij

Voor Giovanni

Voor Giovanni

Slaap zacht

oude vriend

Je lijf lijkbleek

op de zwart beklede hoekbank

de hand waarmee je jarenlang gaf

strak langs je borstkas

de andere

waarmee je pijnplekken duidde

met gekromde vingers op je buik

ontvleesde benen

hoog opgetrokken

adem gebroken

je lichaam opgerold tot een vorm

die je terugbrengt

naar het allereerste begin

wat ik het meest zal missen

is je ontwapenende glimlach

bij een glas

avondrood

Marco van der Bij, 25-3-2013

Taboe

Een gedicht mogen schrijven bij een Valentijns schilderij van Marieke Hulsegge

Taboe

Gulzig

likje, likje

de laatste zware rode wijn

van je lippen

vingers trillend

langs rondingen

van glas

glunderend van valse schaamte

bedenk ik je bloot

til je billen op mijn schoot

haal mijn slanke handen

langzaam

door de klitten van je

krullende lange zwarte haren

teder strelend

kusje, kusje

zoetzachtjes op de lelletjes van je oren

je smelt

op het puntje van mijn tong

met klamme wangen plakkend

tegen jouw lange hals

ik fantaseer je tanden, lippen, mond

je volle borsten

raken de mijne

maar.....

eerst verdrinken

in onmetelijke dieptes

van je zilte ogen

geef je over

als jouw taboe is gebroken

vertel me dan alsjeblieft

dat ik win

Marco van der Bij, 28-01-2014

Schatkaart

Schatkaart

De jas nonchalant

over de houten stoelleuning geslingerd

toppen van piekerig haar

bereiken haast

de nog natte kleverige tafel

waarop halfvolle kopjes cappuccino

oncontroleerbaar

lijken te dansen

het voorovergebogen lichaam

gebaart kant

en klare taal

praat belagend

langzaam omlaag

van kruin via strakgespannen schouders

en hals

stiekem spiekend

naar het centrum

van de schaduw

om het onbekende te verkennen

ik geef je

stukken schatkaart

zonder kruis

Barst

Barst

Onder de gebarsten bast

vloeit een sterke stroom

vrij leven

achteloos

naar de nog groen klimmende kruin

kale takken tikken
schrapen een scherp
irritant geluid
geen schuilplaats meer
lang verborgen zinnen

moeten eruit

er bestaat geen steun

van een stevige stam

zonder littekens
uit het verleden

Wedstrijd

Ik had de eer om in de jury te zitten van de dichtwedstrijd van het Nederlands Dichterspodium in Werkendam. Een mooi initiatief van Marcel Vaandrager, er waren vele mooie gedichten ingeschreven. Het volgende gedicht van Ruben Brugnera maakte bij mij (en de andere juryleden) heel veel indruk. WAUW!  Voor mij de terechte winnaar, PRACHTIG!

Engel

Met je vinger in de lucht

beroer je Andromeda.

Een kwartmiljoen lichtjaren omgorden

donker en zwaar

mijn hand naast de jouwe.

Achter een cyclopenoog en

in de vlakte tussen drie heuvels

vervleest je hemelse zending:

Jouw stralend lichaam tegen het mijne

echoot tot in mijn duistere krochten.

Jij tongt een taal die ik versta.

Zie de stalen ketens, mijn

erfstukken! Ik heb ze afgelegd,

net als mijn kleren.

Voel mijn stramme klauwen,

te week gelegd in clementie,

ze laven zich dankbaar aan je overvloed.

Laat ons nu de overwinning vieren,

in het licht van de zon

dat lonkt door je stralenkrans.

Ruben Brugnera

Klooster

Stadsgedicht 13

Klooster

Gregoriaanse klanken

hangen lang in donkere gangen

valse vlammen werpen

silhouetten van armoede

over muffe muren

rang en orde

grijpen

dwars door de dunne tijd

hedendaagse epische epistels

zijn steevast

langdradig luchtledig

vergrijsde breinen grijnzen

sukkelend in slaap

onrust ontwaakt

ongeloof gewekt

nog steeds dragen

zwakken de zwaarste kruizen

iedereen wijst

niemand durft

een gebed zonder end

korte metten maken

blijft

monnikenwerk

Marco van der Bij, 22-10-2013

Marco

Muziek

Stilte infiltreert

als schimmig gif

in grimmige holtes

de bodem nu wel

zo'n beetje bereikt

halfvol

halfleeg

in principe gelijk

antwoorden

op niet gestelde vragen

veroorzaken onvoorstelbare zwarte gaten

overstromen haast onoverkomelijk

in de vrijgekomen ruimtes

galmen nieuwe zangklanken

de leegte eist muziek

Marco van der Bij, juli 2013

lachen

Lachen

Het duizelt en suist

schijnbaar met speels gemak

in sneltreinvaart manoeuvreren

probleemloos schakelen

op plenty plaatsen tegelijk

automatismen vervalsen

sociale vaardigheden
het mens zijn

eerst beslopen

dan vermoord

pas als de wereld

schokkend en stotterend

tot stilstand komt

zie je

de betoverende beweging

van lichtroze lippen

ze lacht

Marco van der Bij, 10-08-2013

vechtvlees

Vechtvlees

Is dit dan
echt de allerlaatste
oneindige blik die ik van je vang?

de speelse schaterlach
lijkt al eeuwen geleden

verboden vruchten

vroeger allemaal geplukt

kilo's vet en vechtvlees

weggevreten
potjes levenslust

al lang over de datum

wat rest zijn rare blauwroze pillen
en een beker boordevol
geleiachtig gif

straks ga ik weer naar huis

en vind jij je vrijheid
bij je vader

Marco van der Bij, 30-07-2013

Ziener

Ziener

Kleurklanken

vloeien in elkaar

schreeuwende tonen trekken

je hard bij de hand

voeren je terug naar eeuwen

van kastelen

waar zieners

ongehoord

van kantelen werden gegooid

ketters werden kermend gekerkerd

heksen vloekend verbrand

totdat de aarde besloot

zich huilend in duister te verschuilen

op het podium

vecht een heldere harp

harmonieus het licht terug

langzaam trillen

lang gesloten ogen open

en nu maar hopen

dat uitgesproken woorden

de gevoelige snaren

niet zullen breken

Marco van der Bij, 30-6-2013

Vandaag voorgedragen bij AIC, symposium over autisme

Ongeschikt?

Slechts oppervlakkig

van de buitenkant

beoordeeld

ongeschikt

ze doen

alsof je achterlijk bent

stempel op je voorhoofd

en opzouten

je jong gemerkte gezicht

fronst

onmerkbaar

borrelen binnen duizenden ideeën

de mogelijkheden op vele vlakken

onbegrensd

maar niet in dit benauwde hokje

dat anderen ongevraagd

om je heen hebben gezet

en dan vinden ze het gek

dat je nooit rent

ze zien niet

dat je de nieuwste

zevenmijlslaarzen draagt

en al vele lichtjaren voorsprong hebt

Marco van der Bij, 30-05-2013