Stadsdichter

Tsja, best een raar verhaal. Op verzoek van van een lieve mede dichteres toch ingeschreven voor de functie van stadsdichter, ik wilde eerst niet, dacht dat mijn manier van dichten niet datgene was wat men zocht. Twee gedichten in mijn geheel eigen stijl opgezocht ("oude gebouwen" en "geen keus") en ingezonden. Een paar dagen geleden het bericht, u zit in de finale en mag op 30 maart een battle aangaan met de overige finalisten. Extra opdracht:"schrijf een gedicht over nachtcultuur". heeee, ik was net bezig met een lied daarover, dus enkele zinnen daaruit geleend en omgebouwd (zoals ik dat wel vaker doe), en gisteren het gedicht voorgedragen,en...... geheel onverwacht gewonnen! Ik heb er zin in!

Nachtcultuur

gehaaid heeft de haan drie maal gekraaid

geldkraan dichtgedraaid

artiesten en kunstenaars

verbannen maar niet verloren

volg ze naar donderend donker

waar je mijn werkelijkheid nog kunt horen

in zacht strelende stralen

flirten met de maan

gapen naar haar

gave volle ronde vormen

gluren naar ruimtes

waar zuivere geluiden

diep gewortelde verlangens blussen

teder licht

duwt je naar binnen

waar je portretten hoort

beelden ruikt

kunst ademt

gek wordt

van verrukking

zwoel zweet laat je swingen

en drinken van muziek

totdat je

dronken tollend van gezongen woorden

terug zweeft naar huis

vlug nu

want het wordt weer

dag nacht

dag cultuur

Marco van der Bij, 25-03-2013

 

Altijd te laat

Er komen nog steeds geen gedichten, wel nog heel veel liedjes. Het volgende stukje is het refrein  uit mijn neuwe liedje (dat zelfs de heren van BruusQ nog niet hebben gehoord en gelezen)

In mijn eigen donkere wereld, is de flow veel beter
flirt ik met de maan, die me haar ronden vormen toont
haar stralen strelen me zachtjes, ze wil me verlichting geven
ze zet me in een modus, die ik nog nergens anders vond


en de rest hou ik nog lekker even geheim ;-)

Drank

Drank

Onbevangen verlangen

baant drammend zijn weg

door de warme drukte

hitsige hormonen gaan tekeer

gulzige ogen gepareerd

je bent op jacht

drank op je lippen
verbind dingen
tot onbeminde zinnen

langzaam kruipt

je groene rokje
omhoog

ik druip af

Rust

Rust

In het begin

reikten toppen

tot ver achter de horizon

woekerde waanzin tot in de hemel

grijpgrage handen

leken alles te veranderen

in glimmend goud

snel vermogen gebouwd

op arme brakke grond

waarin men eerder niets vond

dan rust

Op het laatst

raakte de bovenste steen

aan lager wal

vergeten verhalen

galmde door lege praalzalen

vervielen ongewild in stilte

het fundament verdwenen

daar waar haarscheuren verschenen

vloeiden losse brokken terug in de aarde

waarin je uiteindelijk

nog steeds niets

kan bewaren

dan rust

Marco van der Bij, 20-2-2013

Laat me zijn

Tsja, schrijf de laatste tijd meer muziek dan gedichten. Schrijf wel gedichten, of althans ik begin er aan, maar maak ze om de een of andere reden niet af. Zal wel ergens mee te maken hebben. Dan maar mijn laatsje liedje, vrijdagnacht geschreven, zaterdag afgemaakt het:

Laat me zijn

In het holst van de nacht prikt jouw vinger in mijn borstkas

de wind giert rond, regen druppelt op mijn rugtas

het is koud

het gaat fout

Ik zie je onmacht, probeer het te verwerken

Ik slik mijn woorden in, probeer de schade te beperken

je proeft bloed

weet niet wat je doet

Refrein

Al weet ik van tevoren dat je me toch niet verstaat

Zou ik moeten schreeuwen waar het echt over gaat

ik probeer alleen te zorgen dat ik mezelf nooit meer verraad

het is van mij!

Alsjeblieft.... laat me zijn

Eigenlijk wil ik weg , jouw ketting al verankerd

je ogen spugen vuur, je foetert en je kankert

het doet pijn

ik voel me klein

Ik wil je zo graag helpen, verdrink de dronken woorden

Zal morgen wel weer doen, alsof ik het niet hoorde

je hebt me geraakt

dat gebeurt niet zo vaak

Refrein

Al weet ik van tevoren dat je me toch niet verstaat

Zou ik moeten schreeuwen waar het echt over gaat

ik probeer alleen te zorgen dat ik mezelf nooit meer verraad

het is van mij!

Alsjeblieft.... laat me zijn

Marco van der Bij 16-2-2013

Mens

Mens

De rol is bekend

de kaders afgebakend

gekleed

in een rafelige voorbeeldfunctie

die niet past

denkend aan cirkels

waar je hoeken zou verwachten

de kern

onderhevig aan krachten

die ik niet wil verstaan

zwijgend verdergaan

maakt alles alleen maar erger

rondzwerven

terugkomen

waar ik al was

alles uit de kast

het maatpak

nog steeds te krap

natuurlijk

ik

ben de oudste

maar ook mens

Ongenaakbaar grijs

Voor Pa

Ongenaakbaar grijs

wars van elk bevel

begint de les te dagen

krachtige vleugelslagen

hebben vele jaren geveld

soms moet je stromen volgen

gaan liggen in de wind

en buigen

voor de regen

knikken

in stilte schaduw omhelzen

zodat men je niet vind

soms moet je mensen stoppen

scheldend grenzen trekken

en vechten

voor je plek

schudden

hardop durven dromen

je echte kleur bekennen

ook al eist de tijd

ongenaakbaar

 grijs

Marco