Veilige Haven

Stadsgedicht 5

Veilige haven

Buitengaats

zijn ze tegendraads

de gore wind

brengt torenhoge golven tot aan lippen

laat magen draaien totdat alles kolkt

te trots

worden darmen over bakboord gekotst

kompas kapot

op gevoel terug

binnen in de singel

bewegen eenden als eeuwen geleden

tussen dobberende bootjes

schreeuwen meeuwen

zoekend naar voedsel

daar waar water spiegelt

en zacht tegen de kale kade klotst

in de veilige haven

vergeet men soms te varen

kabbelen levens

nutteloos hulpeloos

voorbij

Marco van der Bij, 27-04-2013

Onnavolgbaar

Onnavolgbaar

Duizenden diamantjes schitteren

een twinkeling over je toppen

vandaag geen schuimende koppen

maar een gladgestreken gezicht

dat velen aanmoedigt

om hun geliefde

een eerste frutselkus te ontfutselen

straks zal zelfs de zon zich in je onderdompelen

verrijkt zijn goud

even de prachtige kleuren van je gewaad

pleng je zoute tranen in verzande verhalen

om je sterker

en ongrijpbaar te maken

als azuurblauw vluchtig voeten ontmoet

doorziet iedereen pas je oneindig dreigende deining

maar niemand begrijpt precies wat

er in jouw ondoordringbare dieptes speelt

eeuwige ruis sloopt plots de fata morgana's

en andere kromme zaken

die volgens jou geen recht hebben

om hier ook maar één seconde

langer te bestaan

er zal waarschijnlijk nooit iets veranderen

in de machtige manier

waarop jij

geeft en neemt

Marco van der Bij, 10-5-2013

Twee minuten

Van de mensen van het 4 en mei comité kwam het verzoek om een stadsgedicht te schrijven en tijdens het 4 mei concert voor te dragen, dit is het geworden.

Stadsgedicht 4

Twee minuten

De trompet schreeuwt het uit

tromgeroffel imiteert mitrailleur geluid

dood

stil

twee minuten

waar we

stug staren naar de starre grond

die hun lichamen vredig bewaart

wegdromen

omhoog

waar legers wolken

zich zielsgraag terugtrekken

gisteren nog vochten ze hier

om kleur, geloof en macht

gebruikten ze terreur, roof en kracht

misbruikten ze kennis

om altijd wel ergens

bommen te laten barsten

ik vraag me af.........

doodse stilte

twee minuten maar

kerkklokken luiden verlossend

het antwoord

omdat

“opdat we nooit mogen vergeten”

nog steeds

om  gelijkheid, vrijheid en respect

zou moeten gaan

Marco van der Bij, 22-04-2013

Kroongetuige

Derde stadsgedicht

Kroongetuige

Velen laten hier hun vrolijkste gezicht zien
als een logge modderstroom
strompelen door smalle paden
waar marktkramen
amper het gewicht kunnen dragen
van uitgestalde koopwaar
en prulletjes

het gulden tijdperk loopt op zijn end
de crisis onverstoorbaar
op de koude kermis
rolt geld haast onhoorbaar
kroegen maken grote mannen
tot knulletjes

in het feestgedruis
cijfert een ieder zichzelf
weg
slechts
vandaag in staat
rood, wit en blauw
te mengen tot helder oranje

ik zou zo graag
kroongetuige zijn
van een echte verandering

Marco van der Bij 13-4-2013

papa

Papa

Met een magisch diep donkerbruine blik

vragen

of ik kan toveren

daarna snel smalle armen

om mijn te brede middel

handen halverwege mijn rug

kort daarna een knotje

onder mijn kinnebak frommelen

zachtjes schuren met je haar

schommelen met je hoofd

dan kloppende kleine vingers

heen en weer

op en neer

ik weet het al

nog heel even wachten

en dan volgt de grote truc

heel veel kleine kusjes

en natuurlijk de vraag

hoe kan ik dan nog weigeren

om het haast onmogelijke

waar te maken?

Marco van der Bij, 18-4-2013

Stadsgedicht 2

Stadsgedicht 2

Babylon

Buiten
blazen ze
hoog van de toren
vechtend om voorrang
en domme dingen
die misschien niet eens bestaan
onleesbare  lippen
blaten over verwarrende randzaken
de klagende schapen
heel even mak

binnen
neem ik
vanuit de verste hoeken
van mijn herinnering
haastig hoge hordes
langs snerpend snoeihard
dwars door zalig zoet zacht
tot aan de doffe klanken
van krachtig metaal

ik was al eerder in deze zaal
waar verjaarde snaren
spannende nieuwe verhalen spinnen
mensen
met mensen verbinden

in Babylon spreekt iedereen nog steeds
de oeroude taal

Marco van der Bij

Dorpsgek

Dorpsgek

Geen geel!

gifgroen moet je nemen

op plaatsen waar flets rood

zou volstaan

de purperreiger toont

toch ook geen paars

en ook de goudkarper heeft

nog steeds zijn eigenwaarde

wat als

ik morgen

waanzinnig mooie schoenen koop

die mij niet kunnen dragen

ik gewichtige gewaden omsla

om aan jouw achterlijke aandacht

achteloos te kunnen doorstaan

is het dan heel erg

als ik echt de dorpsgek ben

slechts op zoek naar zichzelf?